Filmy z 1999 roku, które warto znać
1999 rok obfitował w dużą liczbę naprawdę dobrych premier filmowych, które cały czas obecne są w pamięci widzów. Które z nich uważane są za najlepsze? To możemy sprawdzić w rankingu FIlmwebu, który ustawia produkcje w zestawieniu wg. ocen widzów.
Trójkę najlepszych zamyka „Przerwana lekcja muzyki” z Angeliną Jolie i Winoną Ryder w rolach głównych – taką pozycję zapewniła produkcji nota 7,9/10. Na drugiej lokacie mamy za to „Podziemny krąg” Davida Finchera z oceną 8,3/10. Poza podium, ale wciąż w TOP10, są też: „Szósty zmysł”, „Matrix” i „American Beauty”.
SPRAWDŹ TEŻ: Na podium wyprzedził „Requiem dla snu”. To najlepszy film z 2000 roku!
Najlepszy film z 1999 roku: „Zielona mila”
Najwyższą ocenę (8,6./10) dostała za to „Zielona mila”. Produkcja otrzymała cztery nominacje do Oscara, w tym za najlepszy film i dla Duncana w kategorii najlepsza rola drugoplanowa. Jej akcja rozgrywa się w 1935 roku, w amerykańskim więzieniu Cold Mountain, na oddziale śmierci.
Tytułowa „zielona mila” to potoczna nazwa zielonego korytarza prowadzącego skazańców z cel do krzesła elektrycznego. Głównym bohaterem jest Paul Edgecomb (Tom Hanks), naczelnik strażników na tym oddziale. Jego codzienność zmienia się, gdy do więzienia trafia John Coffey (Michael Clarke Duncan) – potężnie zbudowany, spokojny czarnoskóry mężczyzna skazany za brutalne zabójstwo dwóch dziewczynek.
Coffey od początku wydaje się człowiekiem innym niż groźny przestępca opisywany w aktach. Jest łagodny, boi się ciemności i okazuje niezwykłą empatię. Wkrótce Paul oraz inni strażnicy odkrywają, że więzień posiada niewytłumaczalny dar: potrafi leczyć ludzi i zwierzęta, przejmując ich cierpienie. Z czasem pojawiają się też poważne wątpliwości, czy Coffey rzeczywiście jest winny zbrodni, za którą ma zapłacić życiem.
„Zielona mila”: książka a film
Film powstał na podstawie powieści „Zielona mila” Stephena Kinga, opublikowanej oryginalnie w 1996 roku. Książka jest uznawana za jedną z najważniejszych powieści autora spoza jego najbardziej klasycznie rozumianego horroru. Choć zawiera element nadprzyrodzony, przede wszystkim jest poruszającą opowieścią obyczajową i moralną.
Ekranizacja Franka Darabonta jest uznawana za bardzo wierną książkowemu oryginałowi – zachowuje główną konstrukcję fabularną, najważniejsze postaci i ton opowieści. Powieść daje jednak więcej miejsca codzienności więziennej, psychologii bohaterów oraz narracji starego Paula. W książce wyraźniej wybrzmiewa też jego osobisty ciężar związany z przeżytymi wydarzeniami.
