Najważniejsze informacje:
- Mary Beth Hurt zmarła w wieku 79 lat po zmaganiach z chorobą Alzheimera, co potwierdziła jej rodzina.
- Aktorka była trzykrotnie nominowana do nagrody Tony i wystąpiła w wielu cenionych filmach oraz spektaklach teatralnych.
-
Hurt znana była z selektywnego podejścia do ról, podkreślając, że wybierała tylko te, które były dla niej interesujące.
Ceniona aktorka nie żyje
Mary Beth Hurt, urodzona jako Mary Beth Supinger w Marshalltown w stanie Iowa, była jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Jej kariera rozpoczęła się na deskach nowojorskiego teatru w 1974 roku, a już wkrótce zdobyła uznanie zarówno na scenie, jak i na ekranie. W swoim dorobku miała trzy nominacje do nagrody Tony, a za rolę w „Zbrodnie serca” zdobyła prestiżową nagrodę Obie.
Zmarła gwiazda „Świata według Garpa”
Hurt na dużym ekranie zadebiutowała w filmie Woody’ego Allena „Wnętrza” w 1978 roku, gdzie wcieliła się w jedną z trzech sióstr przeżywających rodzinny kryzys. Prawdziwą sławę przyniosła jej rola Helen Holm Garp w „Świecie według Garpa”. Współpracowała również z takimi reżyserami jak Martin Scorsese („Wiek niewinności”) czy Paul Schrader, z którym była związana prywatnie i zawodowo („Prywatne piekło”, „Margines życia”).
Selektywność i pasja do aktorstwa
Mary Beth Hurt słynęła z niezwykle selektywnego podejścia do przyjmowanych ról. W wywiadzie dla „The New York Times” w 1989 roku mówiła: „Pięćdziesiąt procent ról, które mi oferują w filmach, to nic. Nie chodzi o wielkość roli. Po prostu nie ma w nich nic interesującego. Więc gram tylko te, które są ciekawe, chyba że dawno nie grałam. Wtedy przyjmuję nawet mniej interesującą rolę”.
Mary Beth Hurt miała 79 lat
Mary Beth Hurt była żoną aktora Williama Hurta w latach 1971-1981, a następnie reżysera Paula Schradera. Pozostawiła po sobie męża, córkę i syna. Jej rodzina we wspólnym poście na Facebooku napisała: „Była aktorką, żoną, siostrą, matką, ciotką, przyjaciółką i każdą z tych ról wypełniała z gracją i łagodną zaciekłością. Choć wszyscy pogrążeni jesteśmy w żałobie, pociesza nas myśl, że już nie cierpi i w spokoju dołączyła do swoich sióstr”.
